Met het overlijden van Herbert Corion verliest Curaçao een dienstbaar mens en Anthony Haile een vriend van meer dan vijftig jaar. In dit persoonlijke afscheid herinnert Haile zich Corion als een familieman, gemeenschapsmens en trouwe vriend, met wie meningsverschillen nooit sterker waren dan wederzijds respect.
Door | Anthony Haile
Met groot verdriet nam ik kennis van het overlijden van Herbert Corion, een goede vriend en oud-collega. Sommige mensen komen in je leven en blijven daar voorgoed. Herbert was zo’n iemand. Wij kennen elkaar meer dan 50 jaar. Hij was een bijzonder mens, soms koppig, vasthoudend aan zijn overtuigingen, maar bovenal een man met een groot hart.
Onze vriendschap begon lang voordat wij collega’s werden bij Shell Curaçao. Ik herinner mij nog goed hoe Herbert, voordat hij met Marelva trouwde, elke werkdag bij Cas Chikitu op haar wachtte om samen naar Shell Curaçao te gaan. Marelva werkte bij Van Leer op het Shell-terrein en Herbert bij Shell Curaçao. Waar Herbert Marelva ophaalde was recht tegenover mijn huis.
Later ging ik bij Shell Curaçao werken op de financiële afdeling en daar kwam ik Herbert weer tegen, deze keer als collega, en onze vriendschap groeide. Die band werd nog hechter toen Marelva als eerste vrouw lid werd van Kiwanis Club Curaçao. Herbert stond altijd aan haar zijde en raakte zelf nauw betrokken bij de activiteiten van de club.
Hij zocht nooit de schijnwerpers. Zijn voldoening haalde hij uit het helpen van anderen. Of het nu bij Kiwanis, het Blauwe Kruis, het jeugdhonkbal, de folkloristische dans of het carnaval was, zette Herbert zich met volle overtuiging in voor de gemeenschap. Vooral na zijn pensionering bleef hij zich met liefde inzetten voor jongeren en voor iedereen die zijn hulp nodig had.
Herbert en ik waren het lang niet altijd met elkaar eens. Maar er was één traditie die nooit werd doorbroken: op elkaars verjaardag namen wij altijd contact op. Dat typeerde onze vriendschap. Voor mij was het zeer moeilijk om zijn verjaardag te vergeten, omdat hij op dezelfde dag jarig werd als mijn oudste zoon.
Wederzijds respect was altijd sterker dan een meningsverschil. Marelva zei daar vaak glimlachend over: "Tussen Herbert en Anthony bemoei ik mij niet." Dat zei eigenlijk alles over onze bijzondere band.
Boven alles was Herbert een familieman. Zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen waren zijn grootste trots. Hij werkte hard en hun geluk was zijn geluk.
Het overlijden van Herbert kwam voor mij en velen onverwacht. Het herinnert ons eraan hoe kwetsbaar het leven is en hoe belangrijk het is om de mensen die ons vandaag dierbaar zijn, te waarderen. Herbert heeft zijn taak op aarde volbracht. Hij laat een leegte achter, maar ook een rijke nalatenschap van vriendschap, dienstbaarheid en liefde voor zijn medemens.
Aan Marelva, zijn kinderen, kleinkinderen en de gehele familie wens ik veel kracht toe in deze moeilijke dagen. Moge de herinneringen aan zijn leven een bron van troost zijn.
Herbert, bedankt voor meer dan vijftig jaar vriendschap. Mensen zoals jij verdwijnen niet wanneer ze sterven. Zij blijven voortleven in de harten van iedereen die het voorrecht heeft gehad hen te kennen.
Rust zacht, mijn vriend. “Till we meet again”
